و اين منم که گاهي به خود نزديکم و گاهي آنچنان دور که

 از درک حقيقت آن چه در اطرافم مي گذرد ناتوانم !!

آن هنگام که نزديکم...

 زندگي را باور دارم و خوشبختي را در پس حضور ناب معنايم حس مي‌کنم

آن هنگام که دورتر از دورم از خويش، معنايي نيست تا باور کنم طعم شيرين لحظه‌ها را،

 غم آنچنان وجود بي مهرم را مي‌گيرد که من تمام هويتم را از دست مي دهم!

و تنها معنا درک مي‌کند ناگفته هاي مرا .

خواهان آرامشي عميقم

آرامشي که هيچکس نتواند با نگاه يا حرفي آن را از من باز ستاند

معناي من!

هر شب چشمان منتظرم را مي بندم به اميد طلوعي که آغازش تو باشي

اما چه سود!

دير زماني است مي گذرد و از تو خبري نيست که نيست ...

خيال نکن

خيال نکن که ...

تو براي من هميشه هستي

رد پايت را بر قابي زيبا در گوشه قلبم آويزان کرده‌ام

براي من

تو پر رنگتر از ديروز هستي

انتظار داشتم

آن غم که بسان ميهماني ناخوانده بر قلبم حک شده بود، با حضور تو رخت بر بندد

اما تو نيامدي

اما تو نبودي

بناچار دلتنگي از براي تو را جايگزين آن غم کردم

شايد بيايي

شايد بيايي

بيا نغمه ساز لحظه هاي سردم

بيا بهانه نفس هاي بريده بريده‌ام

بيا

بيا صدايم کن

مي دانم

مي دانم که تمامي زمزمه هايم را شنيدي

تو را حس مي کنم

تويي که از من جدا نيستي